Zadanie na ćwika druha Emanuela – pasieka i miód

Do najważniejszych zadań każdego pszczelarza należy, regularny przegląd stanu rodzin pszczelich. Polega to na sprawdzeniu zdrowia matki, ocenie ilości złożonych przez nią jaj oraz ilości miodu i pyłku który jest w plastrach. Również ważnym elementem o którym należy pamiętać jest dbanie o zdrowie pszczół, obecnie najgroźniejszą chorobą pszczół nie tylko w Polsce ale prawie na całym świecie jest Warroza. Pszczoły nie posiadają naturalnych mechanizmów obronnych umożliwiających zwalczanie warrozy lub uniemożliwiających zakażenie a pasożyty powodujące tę chorobę nie posiadają naturalnych wrogów dlatego ta choroba jest tak groźna. Na szczęście obecnie istnieją metody i środki pozwalają walczyć z tą chorobą np. kwas mrówkowy.

Podczas przeglądu pasieki by ułatwić sobie pracę i zadbać o swoje bezpieczeństwo stosuje się: kapelusze pszczelarskie z siatką ( obraz poniżej ) które chronią przed użądleniami w newralgiczne miejsca ( poza tym jad pszczeli ma właściwości lecznicze ) , dłuto do wyciągania drewnianych ramek z woskiem, miotełka do zmiatania pszczół oraz podkurzacz czyli przyrząd stosowany do uspokojenia podrażnionych pszczół.

Ul zbudowany jest z wielu części, zdecydowanie najważniejszymi z nich są: miodnia to w niej w większości znajduje się miód, pierzga, kit pszczeli oraz z gniazda zwanego też rodnią, tam przebywa królowa rodziny pszczelej wraz z czerwiem czyli larwami pszczół. Co pewien czas żeby wyczyścić korpus i utrzymać go w dobrym stanie opala się go od środka by pozbyć się wszelkich bakterii. A zużyte ramki z węzą będące w ulu zastępuje nowymi.

Każda rodzina pszczela ma swoją królową która jest większa, składa jaja i stoi na czele ula. Bez niej pszczoły skazane są na wymarcie. Królowa żyje około 3-5 lat jednak wymienia się je częściej by uzyskać lepsze efekty w pasiece. Hoduje się matki pszczele które potem podaje się do ula lub nowo tworzonej rodziny – tak zwanego odkładu, z ula zabiera się kilka ramek z jajkami i przekłada do nowego ula później adaptując królową. Każda matka ma swój unikatowy zapach – wytwarza feromony. Przed podaniem królowej w pojemniku rodzinę bez królowej spryskuje się specjalnym środkiem dzięki czemu pszczoły tracą zapach starej królowej by móc nabrać zapachu nowej.

Pszczoły przede wszystkim zapylają rośliny . Miód, pierzga, kit czy pyłek pszczeli są tylko efektem ich pracy. Same pozyskanie miodu wbrew pozorom nie jest takie trudne. Pierwsze tak zwane miodobranie przeprowadza się końcem kwietnia lub początkiem czerwca. W tym celu ramki z dojrzałym zasklepionym miodem po oddzieleniu odsklepiny umieszcza się do urządzenia zwanego miodziarką, w której dzięki sile odśrodkowej oraz własnych rąk odwirowywuje się miód.

Spływa on swobodnie po ściankach w dół skąd przez sitko zatrzymujące niepożądane resztki np. wosku czy nawet pszczoły, trafia do plastikowych pojemników, gdzie po odstaniu rozlewa się go do słoików. Oczywiście po miodobraniu miodziarkę należy dobrze wyczyścić ponieważ niedoczyszczona może mieć wpływ na smak miodu.

W pasiece prawie nic się nie marnuje więc z zużytego przez pszczoły wosku z ramek odlewa się świeczki. Najpierw węzę z ramkami pozostawia się na działanie słońca by po stopieniu pozostał wosk. Później po ponownym stopieniu w garnku odlewa się świeczkę w gumowej formie. Po kilku godzinach świeczka jest gotowa.

wyw. Emanuel Guzy